Wapperende vlag
Lieve Pumpkin

Het leven van Toen, afscheid van Nu

Lieve Pumpkin,

Ik wil even wat van me afschrijven, want het is wel een hele rare tijd. Ooit was toen! Het leven is verdeeld in “toen” en “nu”. Van het begin tot het eind is het leven nu anders.

Als er een nieuw leventje in aantocht is, beginnen er ook direct voorbereidingen om het te verwelkomen. Hallmark heeft de leukste welkomstkaartjes voor aankomende wereldburgers. Opa’s en oma’s kunnen zich uitputten in het aanschaffen van de mooiste spulletjes voor hun ongeboren spruit, en babyfeestjes worden ook in Nederland gegeven voordat de kleine het licht heeft gezien. Dat is zo niet van nu hé?

Er worden kleertjes aangeschaft, zonder dat je de maat van de kleine kent, slabbetjes, toffeltjes, en ladingen luiers liggen al in de kast voordat de bevalling heeft plaatsgevonden. Als het wonder dan is geschied dan worden er levenslang op feest- en hoogtijdagen de mooiste kleertjes aangeschaft om het kindje zo mooi mogelijk te presenteren. Wat te denken van een communie waarbij de kleine jongens en meiden in pracht en praal worden geshowd als prinsjes en prinsesjes. Of de “mooiste dag van je leven” waarop je als sprookjesprinses mag worden verkleed, en de man zich mag vermommen als regelrechte gentleman. Op dit moment mag je dan alleen nog in kleine kring je opwachting maken. Maakt een bruiloft toch anders hé?

Met de Kerstdagen proberen we ons ook nog van onze beste kant te laten zien, en ook dat laten we gepaard gaan met kaartjes, kaarsje en lekker eten. Van dit alles maken we meters film, ontelbare foto’s en op de meeste computers is een heel opgedoft en uitgedost leven digitaal terug te vinden. Dit alles om te laten zien dat het leven leuk en mooi is. Gelukkig is er in ons leven genoeg om te vieren.

Ook nu is er nog heel veel moois. Maar ook de moeilijke kanten.

Altijd weer komt het moment dat een leven moet worden losgelaten. Dat weet iedereen, iedereen maakt het mee, en bijna niemand bereidt zich er op voor. Oh, ja, we hebben ons verzekerd voor het voldongen feit, en we weten rationeel ook wel dat het moment komt, maar waarom kunnen we het leven toch zo goed voorbereiden en het afscheid in de meeste gevallen niet.

Wie weet welke kaartjes er dan moeten worden verstuurd? Wat trek je aan? Wat gaan we doen die dag? En hoe ziet je laatste plekje er dan uit? Dat waren “Toen” de vragen.

Het leven van Toen, tot eind 2019. 

Want nu heb ik sinds dit jaar al de nodige uitnodigingen liggen om het leven te vieren, die toch nog maar weer een keer verplaatst dienen te worden.  Mensen vieren achter gesloten deuren. We kleuren straks Oranje maar toasten op hele kleine schaal. Binnen vier muren gedenken en herdenken we. De vlaggen wapperen, maar kransen worden in stilte gelegd. Geen grote parades om de vrijheid van ons land te vieren, die 75 jaar geleden zo hard bevochten is door zovelen. Nu bevechten we met 17 miljoen mensen een virus dat hopelijk snel wordt overwonnen.

Er zijn groepen die hard vechten om dit kwaad te bestrijden. De zorgverleners op ieder niveau, de mensen die beslissingen moeten nemen over de maatregelen, draconisch of minimaal, maar vooral de mensen die aan het bed staan van hen die de laatste zware adem moeten uitblazen. Want waar we eerst nog nadachten over hoe we mensen in ieder geval zo comfortabel, liefdevol en menswaardig hun laatste uren laten doorbrengen, nu gebeurt dat in de soms blauwe eenzame omgeving, ver weg van familie en dierbaren. Geen afscheid kunnen nemen van je stervende ouder, het is oneerlijk voor iedereen. Voor hen die al deze mensen bijstaan neem ik diep mijn hoed af! Geef ze allemaal een virtueel lintje. Vier ze! Klap voor ze, toeter, hang welke vlag dan ook maar uit. Maar weet: zoals het toen was, wordt het misschien nooit meer. Dus laten we vooral maar lief zijn voor elkaar. Stuur toch nog maar eens een kaartje, doe een belletje en neem in liefde afscheid zolang het kan.

En wij…..blijven nog wel een tijdje in quarantaine lieve Pumpkin 

Wees een beetje lief voor elkaar (,maar wel op 1,5 meter afstand)

-->

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Review: Fotofabriek

28 april 2020