caravan
Lieve Pumpkin

Op reis

Lieve Pumpkin, ik ga op reis!

Lang, lang geleden was ik een jong meisje met dromen. Een van die dromen was dat ik een een eigen huifkar zou hebben, met een oud knolletje er voor. Zo`n prachtig wagentje met een huif, waar ik gekleed in lange rokken en grote oorbellen in zou plaats nemen om de wereld te bereizen. Die wereld liep dan voor mij van Nederland tot Griekenland, alwaar ik mijn geld zou verdienen met het schilderen van de prachtigste zonsondergangen. Dansen op blote voeten in het maanlicht aan het Griekse strand.

Via de Italiaanse binnenlanden, de Alpen, Duitsland en De Belgische Ardennen zou ik dan wel weer op mijn geboortegrond terecht komen, om ,als ik de onrust weer in mijn bloed voelde kriebelen, mijn wagentje weer in te spannen en de trektocht naar het zuiden weer te beginnen. Door de Belgische heuvels, het Rijnlandschap, de bergen, steeds verder, tot ik weer aan de Middellandse zee de wind en het zand in mijn gezicht zou voelen. Ik ben nooit in Griekenland geweest… 

Maar de onrust in mijn bloed kan ik niet altijd onderdrukken. Dan richt ik mijn huifkar in gedachten in en zonder iemand in de steek te hoeven laten, laat ik mijn gedachten afglijden naar de zonnige streken, waar ik fantastische zonovergoten schetsen maak, die ik in mijn hersens opneem, zodat ze als levensechte schilderingen op mijn netvlies verschijnen. Mijn creaties… 

Die creaties heb ik nooit geschilderd. Ik heb 2 prachtige creaturen op de wereld mogen zetten in de vorm van onze kinderen. 

Samen met mijn grootste vriend heb ik een leven dat geleid wordt door mooie gedachten, liefdevolle waardes en gewoon het dagelijkse leven met zijn sleurtjes en beslommeringen. Zijn die beslommeringen mij zat, en ik hen, dan had ik daar mijn moderne huifkar voor. Onze caravan, weet je nog Pumpkin? Een plekje waar alle herinneringen in zijn blijven liggen van alle reizen die we maakten. Stickers van Fremde Verkehrs Ambten, postzegels die nooit geplakt zijn, babykleertjes van mijn kinderen die allang groot waren, en alle woorden die er ooit gesproken zijn binnen die vier krappe muren. Elke keer als ik er binnen stapte overviel mij mijn eigen zigeunerbloed. 

Mijn gevoel van, even van de wereld te zijn, mijn reis te maken, het leven te leven en te voelen. Dat stukje van 2 bij 3 gaf mij een gevoel van vrijheid dat ik niemand kan uitleggen, maar dat ik soms even nodig had! Die caravan is er al jaren niet meer. Maar fantaseren kan ik nog steeds.

Soms is het goed om je even te bezinnen, je terug te trekken, je gedachten vrij te laten, je reizen te reizen, al is het maar in je fantasie. Maar blijf vooral dicht bij je zelf. 

Het leven is me dierbaar, mijn geliefden zijn mijn leven. 

Ik hou van hen zoals van het leven. En die huifkar…staat stil. En ik geniet!

Eén reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.