Glazen hartjes
Lieve Pumpkin

Eretitels, zijn ze er nog?

Hallo lieve Pumpkin,

Van de week schreef ik aan iemand: “Dank je wel, Tante Lies”, en realiseerde me ineens dat we vroeger deze eretitel heel vaak aan iemand gaven, die helemaal geen familie was. Vaak was het een vriendin van je moeder, een buurvrouw, of een kennis van mijn oma zelfs. Allemaal ‘ooms’ en ‘tantes’ die ergens in relatie stonden tot de familie, maar geenszins een directe broer of zus van je ouders waren.

Zelf heb ik maar twee hele échte tantes, waarvan ik er één niet eens ‘tante’ noem. En zeker niet uit disrespect naar deze lieve tante, maar omdat zij het zusje was van oma, en dus nog een hele jonge tante. De kant van mijn moeder mocht ik al van kinds af aan tutoyeren, maar de kant van opa was daarin nog behoudender. Gelukkig maar eigenlijk! Want die goede gewoonte vind ik tegenwoordig nog erg prettig moet ik toegeven.

Deze zelfde week zei mijn enige tante die ik wel ‘tante’ noem ineens tegen me: “Je moet geen u tegen me zeggen hoor! dan voel ik me zo oud!”

Ja, dat is dan toch even heel jammer lieve tante, maar u heeft deze eretitel niet voor niets hè? U bent nou één keer mijn tante, en daar ben ik trots op!

Tante Lies is helemaal geen tante van mij. Sterker nog, ik denk dat ze net zo min blij is dat ik haar zo noem. Maar ook bij haar doe ik dat met respect. Als jongeling in een toneelvereniging met vooral volwassenen, waren er voor mij ineens een aantal nieuwe ‘tantes’ bijgekomen die mij een beetje onder hun vleugels namen. Tot de dag van vandaag lopen onze families in leven met elkaar op. Komen uit dezelfde omgeving, kennen elkaar al een eeuwigheid, en maken dezelfde dingen mee. Als ik dan een berichtje van haar krijg, bedank ik haar dus nog steeds respectvol met de eretitel ‘tante’.

Ondertussen ben jij zelf ook al weer een tante. In iedere betekenis van het woord. Maar vooral als eretitel vind ik het fijn als de kleintjes jou ook gewoon ‘tante’ noemen.

Zelf was ik al trots toen ik voor het eerst ‘mama’ werd. Of het mam, mama of mams is, dat maakt me echt niet uit. Alles is goed, want het klinkt altijd respectvol. Het moment dat er een kleindochter mij voor het eerst ‘oma’ noemde is de kroon op mijn bestaan. Dan heb je weer een eretitel te pakken. Direct maakte dat van mijn vader een ‘overgrootvader’, volgens mij bijna het hoogst bereikbare als mens. Oma is al zo vaak gekroond tot ‘overgrootmoeder’, dat ik het niet eens meer heb bijgehouden hoe vaak. Zij is de Koningin van een hele grote mooi schare kinderen, klein- en achterkleinkinderen. Nooit zal ik dan ook het lef hebben om haar te tutoyeren. Dat doe je niet met Koninginnen.

De kleintjes zullen mij nooit met ‘u’ gaan aanspreken en dat zal dan hopelijk niet zijn omdat ze geen respect voor me hebben, maar ben nou eenmaal een beetje vrouwelijke Peter Pan. (Leg ik een volgende keer wel uit). Dat speelmaatje wil ik vooral ook nog een tijdje voor ze zijn, even nog de gekke oma en opa kunnen uithangen, even samen ondeugend doen. Tot het moment komt dat er serieuze zaken komen waarbij ze onze hulp en advies als grootouders nodig hebben.

Ik hoop dat ik dan de eretitel van ‘oma’ eer aan kan doen. En de Grote Ouder zijn die ze nodig hebben.

En jij lieve Tante, ik hoop dat je de allerbeste, allerliefste, tante zult zijn. Want wat mij betreft heb je je eretitel als Dochter al meer dan eer aangedaan!

Liefs, jouw trotse mama

Wil je meer verhalen van mama lezen? Kijk dan eens onder het kopje ‘Lieve Pumpkin‘. Iedere zaterdag plaatst mama hier een nieuw verhaal over wat haar bezig houdt. Heb je een vraag aan mama? Stuur dan een mail naar mama@ggblog.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.