vrouw met dweil
Lieve Pumpkin

Goed zo mama!

Hallo lieve Pumpkin,

Wat was het weer gezellig met je! Lekker even bijbabbelen, oude foto’s doorkijken en herinneringen ophalen. We zijn druk bezig met de voorbereidingen voor ons kerstdiner en kwamen tot de conclusie dat dit wel weer een kerst wordt waar de nodige energie in wordt gestopt.

Energie is raar spul. Als je er niet genoeg van hebt dan voel je je futloos en inactief. Resultaat van dingen die je met een tekort aan energie aanpakt: pfffffft, een losse flodder, een lekke ballon. Het tegenovergestelde resultaat bij een energieke aanpak: een feestje, alle glazen halfvol, alle kersen op de taart. Dan heb je nog maar één overtreffende trap; mama on speed. Dat is het moment dat een kuurtje medicinaal gif of anderszins nucleair goedje zijn werk gaat doen, en ik de energie van een winnend voetbalteam heb. Maar dan ook meteen van alle elf spelers tegelijkertijd. Helaas ook met het verantwoordelijkheidsbesef van een driejarige peuter.

Waarschijnlijk krijg ik ook dit jaar weer een koolmonoxidemelder in mijn schoentje van de goede Sint, omdat hij het toch wel erg gevaarlijk vindt. Om een grote woningbrand tegen te gaan, Heeft hij de melder in mijn schoen gedaan. Als ik me door de rook in mijn neus niet laat storen Zal ik in ieder geval het alarm wel horen. Flauw rijmpje, maar ik zie ze al weer verschijnen. De gedichtjes met de laatste anekdotes van mama’s drugsgebruik. Gelukkig hebben we zelfspot genoeg, om ze zelf vanmiddag nog maar eens even in onze herinnering te halen.

Zeer recent kwam papa vragen wat het eetbord precies in de pan soep deed. Hij had even gekeken of er niks stond aan te branden, iets wat ook altijd een risico is, maar dit keer tilde hij de deksel van de pan en vond daar een bord drijvend in de champignonsoep. Schouders werden opgehaald en zuchtend werd er ‘mama’ gemompeld door de kamer. Het feit dat ik de afgelopen jaren vaker spulletjes uit de bouwmarkt krijg, die te maken hebben met brandpreventie, dan chocoladeletters kan best te maken hebben met deze ongelukjes. Papa was al van plan de brandverzekering te verhogen en meldde mij gisterenavond ook doodleuk dat hij blij is dat het huis er elke dag nog staat. Zo erg is het toch niet? Klein beetje dan.

We kwamen er vandaag wel achter dat het in dit huis beter gaat dan in ons vorige huisje. Buiten het feit dat het hier beter beveiligd is, en ons vorige huis volledig van hout, hoop ik dat ik ondertussen een heel klein beetje weet op welke medicijnen en vooral wanneer ik het meeste trip. We hebben een paar jaar geleden afgesproken dat ik onder invloed na negen uur ‘s avonds niks meer mag doen, en zelfs niet meer mag versturen. Geen mails en Facebook berichten waarvan ik echt denk dat de mensheid daar op dat moment op zit te wachten. Totale radiostilte na negen uur. Eigenlijk ook zorgen dat ik rond die tijd in mijn bed lig, tenzij onder controle van papa of verplegend personeel.

Hoewel die laatsten zich ook wel eens hebben afgevraagd waarom ik de vloer van de badkamer in mijn ziekenhuiskamer aan het schoonboenen was. Met een nagelborsteltje. Met scheerschuim en tandpasta. Dat levert vragende blikken op, maar niet heel veel gevaar. Dat wordt een ander verhaal als je je badkamer in je nieuwe huis eens een flinke boenbeurt wilt geven met chloor, antikalk, antischimmel en ammoniak. Met de deur dicht. Dat ging dus minder goed. Nou ja, het ging net goed. Maar papa was terecht boos.

Het was ook nog niet zo lang geleden dat ik al eerder zo super goed bezig was geweest. Om ons oude huis zo schoon mogelijk op te leveren, vond ik het ook een heel goed idee om het plafond te soppen. Om tien uur ‘s avonds. Met een mop, en een emmer sop, en een hele fles chloor. Lekker soppen, papa was op bezoek bij opa, dus ik had alle tijd. Spletsjjj, splatsjjj, heerlijk met die schoonmaakmop door de hele kamer.

Eerst de vloer, dan het plafond, om aan het einde, met nog een half uurtje tijd over, de stopcontacten en stekkers nog even een beurt te geven met de afwaskwast. Fijn hoor. Alles kletsnat, maar dat deerde me niet echt. Dat de tent toen niet is afgebrand, of ik geëlektrocuteerd, is wonder boven wonder. Papa vroeg zich ‘s avonds bij het in bed stappen wel af wat ik in vredesnaam aan het doen was geweest, maar ik was me toen al niet meer van mijn kwaad bewust. Tot de volgende ochtend.

Jij was de eerste die het slagveld mocht aanschouwen. Één grote ravage. De vloer was als eerste gedweild, maar door de verhuizing was er behoorlijk wat modder binnen gelopen, en dit modderige chloorwater had ik over het hele plafond gesmeerd. En stinken dat het deed in huis. We hadden ramen genoeg die open konden, maar gek hè? Die zaten ook allemaal onder de blubbertroep. Gelukkig had ik energiepilletjes genoeg om er wel met volle kracht tegen aan te gaan om de bende ook zelf op te kunnen ruimen.

Die pilletjes hebben ook nog een andere uitwerking; ik krijg er een zwanger brein van. De hersenen van een zwangere vrouw werken vreemd volgens de wetenschap. De onbevlekte ontvangenis die mijn hersenen onder invloed tot een roze pudding maakt, zorgt voor onhandige situaties. Dat eetbord in de soep was er zo’n onhandigheidje van. Er liep wel vaker iets in de soep. Of in de koelkast. Zoektocht naar een pak suiker of een doosje punaises eindigde dan in de koelkast en dat is dan een gevalletje jammer. Als dit gebeurt bij de vriezer is er nog niks aan de hand, tenzij je er de bus slagroom, of erger nog, een bus haarlak in legt. Je broer heeft wel eens, een tot molotovcocktail geworden, bus de tuin in gelanceerd, voordat hij opwarmde in de keuken. Super onhandig.

Wat wel heel handig was, vond ik zelf, dat ik ook zoveel energie had dat ik om tien uur , terwijl het stikdonker was, vond dat ik best even het gras kon gaan maaien. Van ons weiland, tot achter het huis. Gelukkig was jij er om mij er vanaf te houden. Kortom, ik ben dan wel je moeder, maar jij bent nogal eens mijn behoeder. We gaan de komende weken koken en bakken dus die brandmelder komt wel weer van pas.

Lieve Pumpkin , tot volgende week. En in de tussentijd zal ik de flessen chloor dicht laten zitten, en de maaimachine staat op slot.

2 Reacties

  • Monique

    Goh ja zelfspot is soms het enige wat je staande kan houden, knap zoals jij en je familie zich er doorheen worstelen en dank je wel voor dit verhaal, onthou je bent niet de enige, die aparte dingen doet, een schrale troost maar toch een beetje hoop ik.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.